مستانهگیِ گناه
نگاهت، زلال چون مهتاب
عریانم میکند
از سیاهی شب.
درنگ رویای تو
در خلوتِ خیالم،
آفتاب خیس چشمانت
در کشاکش آغوشام،
خواهش همگرمائیِ تنم را
در رنگینکمانیِ بیمرز میآرایند.
آرامت میگیرم بهسینهام
تا در آن تابش مهرآگین سکوت،
خواهش چیدن سیب را
در سرانگشتانت احساس کنم.
رنگ پستانهایم دگرگون میشود
شُکُوه معصومانهی دوشیزهگیام
در اوج هیجان
بهزیبائیِ هوس، پیوند میخورد.
تنها گرمای لمس،
حتی کوتاهترین نرمنوازی کافیست
تا رقص سیب را
بر بلندای شاخه به تماشا بنشینیم.
بیا
فراز و فرود آغوشم را
زمزمه کن،
سایهها را گُل بپاشیم
و دلتنگی را
در تنگنایِ دو قوسِ لببهلب بیتاب،
تنها نگذاریم.
تا تشنهگیِ زنانهام
تو را فرمانروای آغوشم کند
و من
وفادار، به آرزومندیهایم
مستانهگیِ این گناه را
از لبان تو بنوشم…
رهگذر
https://rehgozer1.blogspot.com/2025/07/blog-post_88.html
—-*—-
خوانش
اَسرین گُلاب
از قطعه
سرآغاز سخن
بر
مستانهگیِ گناه
مایلم در محدودیت اندوختهواژهگانم،
پرده از اندیشهی آزاد و ریزهکاریهای حسّیِ قطعه بردارم
تولد قطعه،
برای من نیازمندِ سکوتیست
تا طنینش در جانم بنشیند.
تا سایهروشن استعارهها و تصویرها
به سخن در آیند
و من بتوانم ببینم،
کلام، زیستِ تازهی خود را چگونه آغاز میکند.
همراه شما نازنینان،
در خلوتگاهِ تن در رویای عاشقانه،
خواهیم دید
که چرا سپردن احساس به انعکاسِ کلمات در زلالیِ این خلوت،
به یک درنگ شاعرانه نیاز دارد.
نگاهت، زلال چون مهتاب
عریانم میکند
از سیاهی شب.
آغازیست شفاف و خلوتگونه،
گوئی معشوق، تمام تناش نگاه شده باشد.
تقابلِ
«مهتاب»
و
«عریان شدن از سیاهیِ شب»
پارادوکسِ زیبایی دارد؛ تاریکی کنار میرود
تا زیبائیِ عریانِ تن در نورِ زلالِ نگاه دیده شود.
«تاریکی و سیاهیِ شب»
استعارهای است از پوششها و نقابها،
که معشوق پردهها را در لحظهی آغوشانه، میشُویَد
و روی بند آزادی پهن میکند.
مانند تابشِ بیدریغ و مهتابگونه،
عاشق را در نگاه خود از تمامیِ قیدها و سیاهیهای سنّت آزاد میکند.
درنگِ رویای تو
در خلوتِ خیالم،
آفتاب خیس چشمانت
در کشاکش آغوشام،
خواهش همگرمائیِ تنم را
در رنگینکمانِ بیمرز میآرایند.
نَفَس لحظه، بازتاب رویاست
تشنهگیِ «ما خواهیِِ دل»
از
«من و تو»
قلبِ استعاری و فلسفیِ شعر است.
رویاهای ناتمامشان در گردش هوسهای مهرآغوش،
یگانه میشوند.
ترکیبِ حیرتانگیزِ «آفتابِ خیسِ چشمانت» پیوندی است
میان گرمای اشتیاق و اشکِ شوق در نگاهِ معشوق.
برخوردِ این آفتابِ داغ با بارانِ خیسِ تن، به شکوهمندترین پدیدهٔ طبیعت
یعنی «رنگینکمان» میانجامد.
که اشاره،
به لایهی بیمرزیِ کوئیر دارد
رنگینکمان نهتنها طیفهای گوناگون و بیشمارِ لذت
و رهایی را باز میگوید
بلکه نشانهای آشکار از مرزهای جندری و شکستنِ دوگانهگیهای سنتی است.
رغبتِ شیرینِ شوقِ تن، در قضاوت گذشتهگان نمیگنجد؛
انسان با تجربههای دیگران نمیزیَد
پیروی از قضاوتهای دیگران،
نه!
تنحواستهها و غریزههای تنانهی خود را پی میگیرد
بیکرانهگی را احساس میکند
که در طیفی بیمرز،
در رنگ، نور و نمآلودهگی آراسته میشود.
آرامت میگیرم بهسینهام
تا در آن تابشِ مهرآگینِ سکوت،
خواهش چیدن سیب را
در سرانگشتانت احساس کنم.
مقدمهسازیِ بینظیری برای بندِ بعدی است.
«تابشِ مهرآگینِ سکوت»
لبریز از گرما
حسِ خلوتی امن و سرشار از صمیمیت را زنده میکند،
امنیتی پرنیانی که به این همآغوشی، شکوفائیِ ناگهانی میبخشد.
سکوت بهمعنیِ خلأ
نه!
بلکه فضائیست که معشوق،
فراتر از خواستن، شناور درهوسهای آغوش دلداده میشود.
در این خلوتِ امن«سیب» که کهنالگوی وسوسه، تمنا و معرفتِ تن
در اساطیر است،
نه یک گناه،
بلکه خواهشی زلال در لبها و خنکایِ سرانگشتانِ معشوق،
به بیدارنوازی پستانها میشود
که با تازهترین نفسهای لحظه،
مشتاقِ نوشیدن طعم مهتاب از برانگیختهگیِ آنهاست
رنگ پستانهایم دگرگون میشود
شُکُوه معصومانهی دوشیزهگیام
در اوج هیجان،
بهزیبائیِ هوس، پیوند میخورد.
تغییرِ رنگِ پستانها و پیوندِ معصومیت با هوس،
گذارِ تحولبخشِ عشقبازی را نشان میدهد.
نشانهی ملموسِ چهرهی تن،
در برانگیختهگیً و سفتیِ نوک پستانها،
و هوسانگیزیِ نرملرزِ زیرپوستیِ دایرهی ناف…. است.
واژهی «دوشیزهگی»
سرریزیِ خواهش آغوش را تداعی میکند
که با هوسِ نرم همآغوشی به «زیبایی» میرسد.
«شُکُوه معصومانهگی»
در سرکوب نابود نمیشود،
در اوجِ هیجان، با «هوس» پیوند میخورد
و تنخواهی را به مقامِ «زیبایی» ارتقا میدهد.
بدن را از بندِ تعاریفِ سنتی و واژهی تحمیلیِ بکارت، آزاد کرده
به «اصالت و آزادهگی» تعبیر میکند.
و شگفتیِ اکنون را
مانند افق، طلوع خورشید را به دریا،
در فراسوها به خاطرهی همیشههای دلداده و دلدار میسپارد،
تنها گرمای لمس،
حتی کوتاهترین نرمنوازی کافیست
تا رقص سیب را
بر بلندای شاخه به تماشا بنشینیم.
(گر اسیر خط وخالی شد دلم عیبم مکن)
ظرافت و شدت احساس به اوج میرسد.
تن چنان لبریز از خواهش بیصداست که حتی گذراترین نوازش،
«حتی کوتاهترین نرمنوازی»
جرقهای برای پاشیدنِ شور میشود.
«شاخه»
تصویری بسیار عریان از نوازشِ مردانهگیِ معشوق
در لای برجستگیهای سیبهاست.
رقصِ سیبها بر بلندای این شاخه،
وقار و زیبائیِ شعرگونهی قسمتی از عشقبازی میشود.
بیا
فراز و فرود آغوشم را
زمزمه کن،
سایهها را گُل بپاشیم
و دلتنگی را
در تنگنایِ دو قوسِ لببهلب بیتاب،
تنها نگذاریم.
آواز ارادهی عاشق در احساس معشوق میدمد.
تعبیرِ
«دو قوسِ لببهلبِ بیتاب»
(لبهای بیرونیِ واژن)
و
«تنگنا»
صریحترین استعارهی حسیِ لای این لبهاست.
که کشفی فوقالعاده شاعرانه از جغرافیا و کانونِ احساس این نقطه است.
این دو منحنیِ مشتاقِ روبروی هم
با در آغوش گرفتن الف آرزوی معشوق،
هرگونه «دلتنگی و تنهایی» را
در این تنگنایِ گرم و پرشور فراموش میکند.
«بیا»
دعوت به همنوازی!
«زمزمه کردنِ فراز و فرودِ آغوش»
آغوش را به یک قطعهٔ موسیقی یا طوماری از شعر عاشقانه بَدَل میکند
تا تشنهگیِ زنانهام
تو را فرمانروای آغوشم کند
و من
وفادار، به آرزومندیهایم
مستانهگیِ این گناه را
از لبان تو بنوشم…
رهگذر
عاشق،
(میوههایش که تب تُند رسیدن دارند)
در سبد تن به ارادهی معشوق میسپارد
حسّ تسلیمشدن به معشوق،
نه تنها اندامش را، همهی گرایشهای درونش را به دلکِشیِ دلدار راه مینماید.
تسلیمِ محض و فرود آمدن در امنیت فرمانروائی آغوشِ معشوق،
پایانبندی فوقالعاده محکم و پرطنین،
ولی وفادار به ارادهی خویشتنِ عاشق است،
چگونگیِ رفتوگذار را خود هدایت میکند.
فرودِ شکوهمندِ شعر.
تسلیم شدن را نشانِ ارادهی آگاهانه و دلخواستهی عاشق، میداند.
«تشنگیِ زنانه»
با ارادهٔ خود، معشوق را بر اریکهی پادشاهیِ آغوش مینشاند
«فرمانروایِ آغوشم کند»
خطِ پایانی یعنی
«وفادار به آرزومندیهایم»
زیستجهانِ آغوشانه است.
در لطافت رگهایش شیرِ شادمانهگی جریان میکند.
تنخواهیاش را در تسلیم تنخواسته، بنمایش میگذارد.
باشور و هوس وفاداریِ کامل به میل و ارادهاش،
انعکاس لذتستانی و پیروزی در چشمان معشوق،
وفاداریِ به آرزوهایش را برمیآورد.
رویاهایش لحظهی آغوش معشوق را میبوسند،
و این لذت را «مستانهگی» مینامد
که میخواهد آن لرزِ هوس را جرعهجرعه از لبانِ معشوق بنوشد.
=*=
سرانجام سخن
«مستانهگیِ گناه»
یک بینش شاعرانه است
که آغوش را پناهگاهی برای از میان برداشتنِ مرزهای تحمیلی میخواند
نبضِ تپندهای است از عریانی، نوازش و رهایی،
که فلسفهی جنسیت و زیباییشناسی را عریان میسازد
در خلوتش، نه شرمی از خواهش باقی میماند و نه پردهای برهوسهای پنهانِ شور.
هر انحنا، هر لمس و هر درنگِ کوتاهی بر پوست،
زبانی میشود برای سرودنِ اندام زن،
انسانی که با اراده و آگاهیِ خویش، مهربانیِ تن را در آغوش میکشد
و وفاداریاش را به «آرزومندیهای خود» هدیه میدهد.
و مرزهای زبان را درمینوردد تا یادآوری کند
که عشق چیزی جز جاری شدنِ زلالِ دو تن، در لحظهی بیزمانیِ اوج نیست
«نگاهِ معشوق» را
مهتاب مانند، میبیند که آغوشبهمی را در عاشقانهترین آرامش زمزمه میکند.
لحظههایتان را
لبریز از ترانه و آرامش آرزو میکنم
اَسرین گُلاب
~2.jpeg)
~2.jpeg)
