حافظه‌ی شب
پردههای خاموش را کنار می‌زنم
تا ماه، در خلوتِ اتاقم،
آمدنت را به رویاهای من،
به تماشا نشیند.
اشک آسمان را به جویبارم،
لبخند غنچه را به آغوشم،
پیش‌‌کِش می‌کنم.
میزبانیِ مهتاب‌گونه‌ی لبانت،
ترانه‌ی خواهش،
بر لبه‌های باریکه‌ی جویبارم
می‌رویاند.
تو را کنار هر واژه، نقاشی می‌کنم،
آن‌هنگام که ایوانِ شبانهام،
به امضای تو فتح می‌شود.
رعدوبرق آغوشم،
عاشق رنگین کمان آسمان توست،
التهابِ نفس‌هایم آرام می‌گیرند،
زیر بارانی که با تو می‌بارد.
رقص افرا در سیبستان سینه‌‌ام،
مست می‌کند تمشک‌های رسیده‌ی باغم را.
جویبارم با الف آرزوی تو،
همچو موجی به‌ژرفای چشمه‌سار،
به دریا که می‌رسد
آرام می‌گیرد.
حس شبنم را در نجوای صدف دم می‌گیرم،
سرودِ نامت را با لحظهها می‌خوانم،
که حیات، یک دم است
و آن‌هم امشب.
رهگذر
https://rehgozer1.blogspot.com/2026/02/blog-post_20.html
==*==
=======
سرآغاز سخن
«حافظه‌ی شب»
در خوانش
مهرنوش مدقالچی
طعم شب صبح غریزه‌است در ایام خیال.
شب، آرام‌آرام پرده از رازگونه‌گی‌ها برمی‌دارد؛
رویا، پنجره به ماه می‌گشاید.
خلوت در انتظار آمدن دل‌نشین‌رؤیاییِ یار،
ابریشم‌واری سکوت اشتیاق، بر بستر عشق می‌گستراند.
مهتاب، بر لبان معشوق، خواهش را زمزمه می‌کند
که خوش‌بختی،
در کیفیتِ زندگی در لحظه‌ی اکنون است
در حافظه‌ی شاعرانه‌ی شب،
شبنم در صدف به نجوا درمی‌آید
و سرود نام دلدارش را با تپش لحظهها هم‌نوا می‌شود،
و دوستی و نزدیکی آغوشانه را در واژه می‌جوُید،
که تن‌خواهی‌اش را ابراز کند.
عاشقانه‌قصه‌ای که طبیعت به زبان عشق سخن می‌گوید؛
«حافظه‌ی شب»
نجوايی از جنس باران، مهتاب و عاشقانه‌هاست
که حیات، یک دم است و آن هم،
امشب...
**=**
حافظه‌ی شب
پردههای خاموش را کنار می‌زنم
تا ماه، در خلوتِ اتاقم،
آمدنت را به رویاهای من،
به تماشا نشیند.
خلوت در سکوتی عاشقانه فرو رفته
و ماه، آرامش پنجره، در شیشه‌ها را می‌ستاید.
رویا انتظار بازی عشق را
در گذر ثانیه‌ها به معشوق می‌نویسد
که ای‌کاش می‌شد انتظار را نقاشی کرد،
و یا در شعر نوشت.
عاشق پردههای خاموش را کنار می‌زند،
تا شفق حریرگونه آرامشی بر انتظارش بگستراند
شب را به خلوتی آشنا، با عطر دلبر، آذین بخشد.
پیش از رسیدن محبوب، جای پایش در رؤیای شب شنیده می‌شود
مهتاب هم‌دم دلتنگی دلی می‌شود که هنوز در انتظار،
دفترچه‌ی خاطراتش را با نسیم شفق به معشوق می‌فرستد
و می‌خواهد دلدارش را پیش‌از مهتاب در آغوش بگیرد
اشک آسمان را به جویبارم،
لبخند غنچه را به آغوشم،
پیش‌‌کِش می‌کنم.
اشک آسمان آغوش معشوق، به جویبار دلدادهی خود ترانه می‌خواند،
جویبار، نماد شبنم‌آلوده‌گی پنهان لای ران‌هاست
غنچه، نماد حساس‌ترین نقطه‌ی لذت در میانه‌ی آن جویبار است
که نسیم هر نوازش، لبخندی بر لبانش می‌نشاند
و در لب‌نوازیِ معشوق، لبخند می‌زند.
میهمانیِ مهتاب‌گونه‌ی لبان معشوق،
ترانه‌ی خواهش،
بر لبه‌های باریکه‌ی جویبار عاشق
می‌رویاند.
شعر، زیبائی را در لب‌های معشوق بازتاب می‌دهد
که به روشنی مهتاب،
آرام و دلنشین به استقبال دلتنگی‌های عاشقانه‌ی دل‌داده‌اش می‌آیند.
«ترانه‌ی خواهش»
زیبائیِ بوس‌نوازی لبه‌های باریک جویبار آغوش،
دل‌نشینیِ خواهش را
به ترانه‌ای برای رویاندن هوس، زمزمه می‌کند.
برجسته‌گی غنچه در آغوش کاس‌برگ‌هایش
به جویبار، احساس تازه می‌بخشند؛
تا جوانه‌‌ی اشتیاق در آغوش لبه‌های جویبار سر بر آورد
و در روشناییِ لب‌های محبوب، به شکفتن برسد.
تو را کنار هر واژه، نقاشی می‌کنم،
آن‌هنگام که ایوانِ شبانهام،
به امضای تو فتح می‌شود.
عشق از مرز احساس فراتر می‌رود
و به هنرِ آرایش احساس در واژه‌ها می‌رسد؛
هیچ واژه‌ای برای عاشق بی‌تصویر و بی‌نشانی از معشوق نیست.
هر کلمه، بوم کوچکی می‌شود
و دل‌دار با قلمی آغشته به رنگ دلتنگی و شوق،
چهره‌ی غنچه را در سبزه‌زار جویبار، نوازش‌گرانه نقاشی می‌کند .
انگار می‌خواهد هر آنچه بر هوس‌های آغوشانه‌اش می‌گذرد
در سکوت کلمات، عطر محبوبش را بگیرد.
«ایوان شبانهام»
نماد آغوش و سایه‌روشن‌هایی‌ست،
که در بندهای پیش، خلوتگاه رؤیاها و هم‌نشینی با ماه بود.
اکنون محبوب، بی‌آن‌که دری بگشاید خلوت شب را از آنِ خود می‌کند.
امضای‌اش بر لحظه‌های تنهایی، هویت عاشقانه می‌بخشد.
قلم در خلوت،
دیواره‌های درونیِ نرم‌راه لذت عاشق،
نقش یگانه‌گی و اوج لذت را نقاشی می‌کند.
فتحی آرام که تنگنای دلبری را به تن‌سپاری عاشقانه بدل می‌کند.
رعدوبرق آغوشم،
عاشق رنگین کمان آسمان توست،
التهابِ نفس‌هایم آرام می‌گیرند،
زیر بارانی که با تو می‌بارد.
«حافظه‌ی شب»
در آغوشی پنهان است
که رعدوبرقش نم‌آلوده‌گیِ رنگین‌کمان را بی‌پایان، آرزو می‌کند،
التهاب نفس‌ها را آرام‌آرام احساس می‌کند.
به زیبایی از آشوبی سخن می‌گوید که در ژرفای عاشقانه‌اش پنهان است؛
آغوشی که گاهی به تندی رعد می‌تپد
و گاهی به روشنی شمشک، از شدت اشتیاق می‌درخشد.
این تلاطم، از شورِ عشقی‌ست که انتظار پیوند با رنگین‌کمان در آغوش معشوق را می‌کشد .
رنگین‌کمانی که از درآمیزیِ باران و روشنایی، در دل‌سپاری و هم‌آغوشی زاده می‌شود.
و آرام گرفتن التهاب نفس‌هایش، زیر بارانی سخن می‌گوید
که با دلدارش می‌بارد.
ریزباران تندی که بر گرمای اشتیاق معشوق می‌نشیند
بارانی از جنس مهر، که آغوش را تازه می‌کند
و غبار تنهایی را از شانه‌های دل می‌شُوید.
رقص افرا در سیبستان سینه‌‌ام،
مست می‌کند تمشک‌های رسیده‌ی باغم را.
سیبستان سینه‌ای سرشار از طراوت و شور عشق‌بازی،
که با نسیم هوس،
افرای معشوق را در بسترش به رقص درمی‌آورد.
و تمشک‌های نوک پستان‌هایش به شیرینی و نوبری می‌رسند.
«رقص افرا»
شاخه‌ی سرو اندام معشوق، از نسیم مهر،
با رنگ تازه به افراشته‌گی چشم‌نواز می‌رسد
و در خلوت سینه‌‌ی دلدادهی خود به رقص درمی‌آید.
نبض نهان‌گاهش را با دلدادهی خود تنظیم می‌کند
تا بازتاب شوروشوقش را نشان دهد.
رقص افرا، گرمای تابستانیِ شهوت را
چنان بر ان دو سیب برآمده از روشنی رویا می‌تاباند
که شکفته‌گی تمشک‌های‌شان سرمست،
و تمنّای لب‌گردی معشوق را می‌‌کنند.
رقص افرا در آغوش سیب‌ها
پیامی از درون جویبار در می‌یابد
که اندام عاشق را از عطر هم‌گرمايی محبوب، سرشار و شکوفه‌باران می‌کند.
جویبارم با الف آرزوی تو،
همچو موجی به‌ژرفای چشمه‌سار،
به دریا که می‌رسد
آرام می‌گیرد.
از اشتیاق، به اوج فرشته‌واری عشق‌بازی سخن می‌گوید؛
جویباری که در ژرفای وجودش جاری‌ست
با الف آرزوی محبوب، جان تازه‌ای می‌گیرد.
«الف آرزوی تو»
اشاره‌ای به رگ‌کرده‌گیِ خواهش، قد کشیدن ساقه در آغوش معشوق است
که در رویای عاشق، جریان احساسش را به حرکت درمی‌آورد.
نرم‌آب آرام لای گل‌برگ‌های غنچه را به شبنم بَدَل می‌کند
و موجی در ژرفای چشمه‌سار برمی‌خیزاند،
که راه خود را به‌سوی دریا پیش گیرد.
دریا وسعت آغوشی‌ست که
از مرز گرمای خویشتن می‌گذرد و به اوج دلپذیر ارگاسم می‌رسد
و نجوا می‌کند
من از سرچشمه‌ی آرزوی تو جاری شده‌ام؛
تمام موج‌های وجودم در تمنای رسیدن به اوج توست
و شیرین‌ترین خوش‌بختی می‌دانم لحظه‌ای را که جویبارِ بی‌قرارم
در وسعت آغوش تو آرام بگیرد؛
بی‌آن‌که از موج‌های زنجیره‌ای‌اش بازبماند.
حس شبنم را در نجوای صدف دم می‌گیرم،
سرودِ نامت را با لحظهها می‌خوانم،
که حیات، یک دم است
و آن‌هم امشب.
رهگذر
عشق از هیاهوی خواهش فاصله می‌گیرد
و به نجوا، نوازش و هم‌نفسی می‌رسد.
در این تصویر، نوعی اروتیکِ عاشقانه نهفته است؛
که در ظرافتِ نزدیکی، هم‌گرمایی نفس‌ها
رازی‌ست که تنها عاشقُومعشوق از آن آگاه‌اند.
عاشق، به لطیف‌ترین و درعین‌حال صمیمی‌ترین خلوت عاشقانه قدم می‌گذارد؛
در هیجان اوج لذت، درخشش و شکوه عشق را احساس می‌کند
تمام شور و التهابی که در بندهای پیشین،
در آغوش، جویبار و سیبستان سینه جاری بودند،
اکنون در سکوتی دلپذیر و رازآلود به پخته‌گی می‌رسند.
«حس شبنم را در نجوای صدف دم می‌گیرم»
تصویری بسیار ظریف و سرشار از حس‌آمیزی‌ست.
شبنم، نماد لطافت، نم‌آلوده‌گی و تازگیِ لحظه‌ای‌ست
که غنچه لای گل‌برگ‌هایش در حال شکفتن است
صدف، خلوتگاهی رازآلود در میانه‌ی ران‌هاست
که گویی گرم‌ترین احساسات اوج را در آغوش خود پنهان کرده است.
عاشق، لطافت شبنم را در ژرفای این خلوت عاشقانه نفس می‌کشد؛
نجوا جای کلام را می‌گیرد
و احساس، بی‌نیاز از هر توضیحی، از اندام دل‌داده به تن دل‌دار خود راه می‌یابد.
«سرود نامت را با لحظهها می‌خوانم»
ادامه‌ی همین هم‌نفسی عاشقانه است.
موسیقی پنهانی‌ست که در تپش لحظهها جریان دارد.
هر نفس، هر نگاه و هر مکث، به بخشی از این سرود بدل می‌شوند.
حتی گذر زمان با آهنگ نام معشوق معنا پیدا می‌کند.
«حیات، یک دم است
و آن‌هم امشب»
عاشق به دریافت شگفت‌انگیزی از اکنونِ زندگی می‌رسد؛
تمام عمر، با همه‌ی روزها و شب‌هایش، در برابر لحظه‌ی اکنون عاشقانه رنگ می‌بازد.
لحظه‌ای که فاصله‌ها محو می‌شوند، نفس‌ها به هم نزدیک می‌شوند
آنچه از زندگی می‌خواسته، در اکنونِ آغوشش جاری می‌شود.
«امشب»
شبی‌ست که در آن، رؤیا به نوازش بدل می‌گردد
عشق، تمام معنای «بودن» را در «شدن» جمع می‌کند.
قصه‌ی شب،
پس از همراهی مهتاب، باران، غنچه، جویبار، باغ و دریا،
سرانجام به ژرفای یک هم‌آغوشی عاشقانه می‌رسند
که قله‌ی عشق در سبزینه‌گی دل‌بسته‌گی‌هاست
و سهم لذت‌ستانی و لذت‌سپاری را به عاشق‌و‌معشوق هدیه می‌دهند.
زندگی، در یک دمِ عاشقانه(اکنون) معنا می‌شود
=======
سرانجام سخن،
«حافظه‌ی شب»
ما را به خلوتی می‌برد
که در آن، مرز میان واقعیت و رویا،
اشتیاق و آرامش،
خویشُ‌وخویشتن،
در لطافت عشق محو می‌شود.
از نخستین پرده‌ای که به شوق آمدن محبوب کنار می‌رود
تا آخرین نجوا در صدف پنهان، همه‌چیز حکایت از عشقی دارد
که با قلم طبیعت نقاشی می‌شود و سخن می‌گوید؛
باران، شبنم می‌ریزد،
غنچه لبخندی می‌زند که آغاز بی‌انتهای اوج لذت است
رعدوبرق در آغوش می‌تپد، که رویای شبانه، سایه‌بان بازی عشق باشد
افرا، در باغ سینه با سیب‌ها به رقص درمی‌آید
نرم‌نگاه عاشقُومعشوق در تلاقی همدیگر بهانه‌ی زیبائیِ چنین رقصی می‌شود
و سرانجام، جویبار بی‌قرارعاشق، در نقره‌باران معشوق، آرام می‌گیرد.
گاهی خوش‌بختی،
در گرمای آغوش، در نزدیکی نفس‌ها، در نجوای پنهان
و در لرزش شیرین خواهش شنیده می‌شود.
گاهی یک لحظه،
کافی‌ست تا طعم بهار، عطر باران، وسعت دریا
و شور آغوش، اکنون انسان را پُر کنند.
لحظه‌ای که شاید نمی‌توان تکرار کرد،
ولی آرزوی نظیر آن چون شمعی، در خلوت خاطره‌ها می‌ماند.
«حافظه‌ی شب»
خاطره‌‌ای نیست که سپری شده باشد؛
حکایتی‌ست که در گذر لحظه‌های عاشقُومعشوق، ماندگار زندگی می‌کند.
شبی که تماشاگر خلوت دل‌داده‌گان بود،
باران بر آن بارید، آغوش در آن به تپش درآمد
زیباترین‌‌های‌شان را هدیه‌ی همدیگر کردند.
و عشق، نامش را با حافظه نوشت،
که در ژرفای عاشقانه‌ها ادامه داشته‌باشد...
نرمی نسیم و شادی تبسم
به لحظه‌های‌تان آرزو می‌کنم
مهرنوش مدقالچی
~2.jpeg)